یا مهدی (عج)

در کتاب (پاتکل) که از کتب مقدّسۀ هندیان می باشد و صاحب این کتاب از اعاظم کفرۀ هند است و به گمان پیروانش ، صاحب کتاب آسمانی است ، بشارت ظهور مبارک حضرت مهدی (عج) چنین آمده است:

(چون مدت روز تمام شود ، دنیای کهنه ، نو شود و زنده گردد.و صاحب ملک تازه پیدا شود از فرزندان دو پیشوای بزرگ جهان که یکی (ناموس آخر زمان) و دیگری (صدیق اکبر).

یعنی وصی بزرگتر وی که (پشن) نام دارد. و نام آن صاحب ملک تازه،(راهنما) است. به حق پادشاه شود و خلیفۀ (رام) باشد، و حکم براند، و او را معجزه بسیار باشد. هر که پناه به او برد و دین پدران او اختیار کند، سرخ روی باشد نزد رام.

و دولت او بسیار طول کشد ، و عمر او از فرزندان (ناموس اکبر) زیاده باشد، و آخر دنیا به او تمام شود. و از ساحل دریای محیط و جزایر سراندیب و قبر بابا آدم (ع) و از جبال القمر تا شمال هیکل زهره ، تا سیف البحر و اقیانوس را مسخر گرداند، و بتخانۀ (سومنات) را خراب کند. و (جگرنات) بفرمان او به سخن آید و به خاک افتد، پس آن را بشکند و به دریای اعظم اندازد، هر بتی که در هر جا باشد بشکند.

از  آنجا که در این بشارت ، الفاظ و تعابیری به کار رفته است که امکان دارد برای بعضی از خوانندگان نا مفهوم باشد بعضی از آنها را جهت روشن تر شدن مطلب توضیح می دهیم:

1. (جگرنات) به لغت سانسکریت نام بتی است که هندو ها آن را مظهر خدا می دانند.
2. مقصود از (ناموس آخر الزمان)،ناموس اعظم الهی،پیامبر خاتم حضرت محمد(ص) است.
3. پشن،نام هندی حضرت علی (ع) است.
4. صاحب ملک تازه،آخرین حجت خداوند حضرت مهدی موعود (عج) است و راهنما، نام مبارک حضرت مهدی(عج) است که بزرگترین نماینده راهنمایان الهی و نام مقدس وی نیز،هادی و مهدی و قائم به حق است.
5. کلمۀ (رام) به لغت (سانسکریتی) نام اقدس حضرت احدیث خدا است.
6. این جمله(هر که به او پناه برد ،و دین پدران او اختیار کند،در نزد رام،سرخ روی باشد) صریح است در این که، حضرت مهدی (عج) جهانیان را به دین اجداد بزرگوارش ، اسلام، دعوت می کند.
7. سومنات- بنا به نوشتۀ علامۀ دهخدا، در کتاب لغت نامه دهخدا ، در کتاب لغت نامه بتخانه ای بوده است در "گجرات" و گویند:سلطان محمود غزنوی آن را خراب کرد، و "منات" را که از بتهای مشهور است و در آن بتخانه بود، شکست. و گویند: این لغت هندوی است که مفرّس شده و آن نام بتی بود، و معنی ترکیبی آن "سوم،نات"است:نونۀ قمر ،زیرا "سوم" به لغت هندوی قمر را گویند ، و نات، تعظیم است.برای اطلاع بیشتر به لغت نامۀ دهخدا ، مادۀ (سومنات) مراجعه فرمایید.

نوشته شده توسط ارمان نیکزاد در چهارشنبه بیست و دوم آبان 1387 ساعت 14:7 موضوع | لینک ثابت